تجربه پس آسیبی و بیماری سرطان

تشخیص سرطان، به معنای شروع تجربه ای است که پایان مشخصی ندارد و تأثیرات روانشناختی زیادی را ایجاد می کند.

با توجه به شیوع روزافزون سرطان، محققان به دنبال کشف عواملی هســتند که رویارویی فرد با این بیماری را تحت تاثیر قرار می دهد. سرطان به عنوان یک بیماری مزمن، آهسته و به تدریج آغازشـــده و برای مدت طولانی ادامه می یابد. تشخیص سرطان، به معنای شروع تجربه ای است که پایان مشخصی ندارد و تأثیرات روانشناختی بسیار زیادی را ایجاد می کنـد. بســـیـاری از تحقیقـات پیـامـدهـای منفی روان شناختی به دنبال سرطان را بررسی کرده اند. مسیر این تجربه ی تهدیدکننده ی زندگی ممکن اســـت با مشـــکلات فیزیکی و روانشناختی هایی همراه باشد که درنتیجه مشکلات عملکردی، ترس، نبودِ اطمینان و اضـــطراب به وجود می آید؛ همچنین این بیماری می تواند به عنوان یک رو یداد آســیب زا باعث بســیاری از احســاســات منفی مانند خشــم، خصومت، افسردگی، اضطراب، مشکلات خواب و اختلال استرس پس آسیبی شود. اثرات مضر تشخیص سرطان و درمان آن بر ســـلامت روانی و کیفیت زندگی به مدت طولانی گزارش شـــده اســـت؛ از ســـوی دیگر تحقیقات زیادی دریافتند که به دنبال تجارب تهدید کننده ی زندگی مانند بیماری ســرطان، افراد تغییرات روانشــناختی مثبتی نشــان می دهند که از آن تحت عنوان رشد پس آسیبی یاد می شود. با توجه به مدل رشد پس آسیبی مثبت در چندین حوزه قابل مشـــاهده اســـت:

1. خودپنداره (ارزیابی جدید قدرت شخصی و انعطاف پذیری)

2. قدردانی از امکانات جدید در زندگی

3. روابط اجتماعی ( احساس نزدیکی عاطفی با دیگران به خصوص خانواده و دوستان)

4. فلسفه ی زندگی (مرتب ســـازی مجدد ارزشها و اولویتها)

5. بهبود معنویت ( افزایش شرکت در فعالیتهای مذهبی)

رشـد پس آسـیبی و پریشـانی باهم اتفاق می افتند و رشـد پس آسیبی و سازگاری روان شناختی از هم مستقل هستند. رشد پس آسیبی نتیجه تجربه یک فرد از رویدادی آسیب زاســت که فرد به رشــدی فراتر از ســطح قبلی عملکرد خود دست می یابد و تغییرات زندگی طولانی تجربه می کند. بر اساس این مدل، رویداد آسیب زا عمیقاً حس امنیت ناپذیری فرد، اهداف و اینکه چطور استرس های احســـاســـی خود را کنترل کند، مختل می کند و بعد از ا ین شـوك احسـاسـی، فعالیت یادآوری با هدف جسـتجو برای معنی، با توجه به آن چیزی که اتفاق افتاده و مدیریت احساس شروع می شود. نتایج فراتحلیل در این زمینه نشـــان می دهد که بیماران مبتلا به ســرطان که رشــد پس آســیبی را تجربه کرده اند، با موفقیت بیشـــتری به بیماری خود واکنش نشـــان می دهند، ســلامت جســمی، ذهنی، روانی بهتری را گزارش می کنند و نشانه های کمتری از پریشانی و استرس پس آسیبی دارند و همچنین رفتارهای ســالم تر و انطباق بیشــتری با درمان های جسـمی و آنکولوژی دارند. رشـد پس آسـیبی به طور خودکار نتیجیه پس از تروما یا آســیب نیســت و تعدادی از عوامل تأثیرگذار هســـتند که به عنوان تغییرات مثبت زندگی درك می شـــوند. تشـــخیص، درمان های بعدی، عود بیماری، طبیعت در حال تغییر اســترس ها را ایجاد می کند و بیماران و بهبودیافتگان از ســرطان را یک جامعه منحصــربه فرد برای بررســـی نتایج پس از آســـیب و تروما می کند. برخی ویژگی های تجریه ســرطان ممکن اســت فرصــت هایی برای رشـــد پس از آســـیب را فراهم کند. اول، پس از تشـــخیص سـرطان، تهدید اولیه ای که وجود دارد این اسـت که سـرطان همیشـــه وجود خواهد داشـــت یا دوباره عود خواهد کرد و همیشـــه این ابهام برای فرد وجود دارد. این ابهام در آینده اگرچه می تواند تحریک کننده اضطراب بالایی باشد ، در مقابل ممکن ا ست در فرد نگاه متفاوت به زندگی و تغییر در اولویت ها و ارزش ها را به وجود آورد. دوم، سرطان و درمان آن زندگی معمول را برای یک دوره طولانی از زمان مختل می کند. برای ماه ها، کسـانی که مبتلا به سـرطان هسـتند ممکن اســت فعالیتهای عادی را با توجه به خســتگی، تهوع، درد، برنامه ها ی ملاقات شـــلوغ، فشـــار مالی یا ناراحتی عاطفی، منطبق کنند. با گذشـــت زمان، افراد با ســـاختن یک ایده ال جدید و تصـمیم گیری در مورد اینکه چه جنبه هایی از زندگی را می خواهند ادامه بدهند یا تغییر دهند یا به طور متفاوتی اولویت بندی کنند، مواجه می شوند. باز هم این ممکن است به افزایش احســـاس جهت داشـــتن زندگی، قدردانی و معنا در زندگی منجر شود. سوم، بسیاری از مبتلایان به سرطان نیاز به مراقبت فیزیکی و جســمی بیشــتر، کمک های عملی و حمایت عاطفی بیشــتر از معمول از دوســتان و خانواده دارند. درحالی که برخی از آنها در شـــبکه های اجتماعی خود قادر هســتند که این نیازها را برآورده کنند ولی برای بســیاری از بیماران تجربه انزوای اجتماعی یا طرد شـــدن از طرف کسانی که آنها را پشتیانی می کردند، رایج است. این تجربه ها ی بین فردی مثبت و منفی ممکن اســـت بیماران مبتلا به سرطان را به ارزیابی مجدد ارتباط شان با دیگران، درك بیشتر و بهبود رضایت آنها در بعضی روابط شان سوق دهد. چهارم، ســرطان افراد را با مرگشــان مواجه می کند و افراد یک بحران وجودی را تجربه می کنند و ممکن اســت بیشــتر روی معنای زندگی، هدفشـان در دنیا، اعتقادشـان به خدا (یا فقدان آن) و معنویت متمرکز شوند